Erik heeft zijn eerste revalidatie periode afgerond.   

Afgelopen vrijdag mocht Erik na 4 weken keihard gewerkt te hebben aan zijn herstel en conditie, Trappenberg verlaten. Dit is precies een week eerder dan eerder ingeschat door het revalidatie-team. In de laatste week van zijn revalidatie was een meeloopdag in het centrum waar Astrid (zijn moeder) aan heeft meegedaan.

Astrid vertelde: “Het was indrukwekkend om te zien wat Erik gedurende de dag allemaal doet. Ik had al heel veel bewondering voor de progressie die hij boekt, maar nu ik zie wat hij er allemaal voor doet is dat alleen maar meer geworden.” Naast het meelopen met de diverse activiteiten gingen ze ook samen langs de revalidatiearts waar een eindgesprek was voor de eerste periode.

De arts was heel tevreden over de progressie die Erik had geboekt in de afgelopen vier weken, er was heel weinig toe te voegen aan het programma wat Erik zelf had samengesteld. Ook was ze te spreken over de positieve instelling en gedrevenheid die hij heeft. Het zorgde voor extra motivatie op de afdeling waardoor ook andere bewoners van de afdeling sneller progressie boekten. Bij het afscheid werd door het team gevraagd zo nu en dan langs te komen om te laten zien hoe het met hem gaat, in de aanloop naar de volgende revalidatie, die waarschijnlijk de tweede week van november gaat beginnen.

2016-09-03 11.08.45De eerstvolgende actie voor erik is zijn enkeloperatie 14 september, op de verjaardag van zijn zus. Tot die tijd zal hij een aantal dagdelen bij Spot aan de slag gaan en na de operatie zal hij zo snel als mogelijk het werken bij Spot weer opbouwen.

Erik heeft zichzelf een kadootje gegeven, in de zin van een Mercedes SLK 200 uit 1998, deze tweezitter cabrio stond al een tijdje op zijn verlanglijstje en nu hij voldoende hersteld is om weer auto te rijden heeft er een gekocht.

 

Update Erik augustus

Gedurende de afgelopen weken hebben we met zijn allen hard gewerkt om Erik zo goed mogelijk te laten herstellen. Bijna alles gaat boven verwachting 2016-07-29 11.02.28goed, dus kunnen we niet anders dan tevreden zijn met de stappen die we gemaakt hebben. We zijn nu in de volgende fase beland, Erik zal om verder te herstellen moeten gaan revalideren. Afgelopen week hebben we Trappenberg in Huizen en Reade in Amsterdam bezocht. Samen met de revalidatie artsen in beide instellingen hebben we uitgebreid gesproken over wat er gebeurd is en wat er allemaal nog in de planning staat.

Erik heeft na uitgebreid overleg met de artsen, zijn vriendin en ouders besloten om te gaan revalideren in Trappenberg. Komende dinsdag zal hij daar opgenomen worden om voor een periode van in ieder geval 4 weken te gaan werken aan met name zijn rug. Op dit moment is het nog te moeilijk om goed te zitten. Hier zal dan ook de focus op liggen gedurende de eerste fase van de revalidatie. Ondertussen loopt er in het AMC nog een traject voor verder onderzoek en herstel van de verbrijzelde enkel. 8 Augustus staat hier een gesprek voor gepland, waarna een kijkoperatie zal volgen. Het doel van dit traject is onderzoeken of het sprongbeen in zijn enkel te reconstrueren is. Daarna zal ook hier een revalidatie traject voor gestart moeten worden.

Erik is blij dat Trappenberg hem een plaats kan geven om verder te werken aan zijn herstel, de afgelopen weken ging het herstel niet snel genoeg naar zijn zin, vanaf dinsdag heeft hij alle mogelijkheden om hier weer een boost aan te geven.

 

Eerste week juli, we hebben grote stappen gemaakt

2016-06-28 13.57.42De afgelopen weken heeft Erik samen met de mensen om hem heen hard gewerkt aan zijn herstel. Van staan naar wat kleine pasjes, van ziekenhuis bezoek per ambulance naar meerijden in onze eigen auto, van thuiszorg aan bed tot zelfstandig douchen en van slapen in de huiskamer tot weer lekker naar je eigen bed. Het zijn allemaal mijlpalen waar we apetrots op zijn.

Erik laat een ongekende vechtlust zien en gaat de confrontatie met zijn situatie niet uit de weg. Regelmatig zit hij met vrienden en familie en vertelt hij over hetgeen er op het circuit gebeurd is, wat hij er nog van weet en welke stukken hij kwijt is. Hij praat ook heel open over de situatie waar hij in terecht is gekomen. Het herstel van bijna alle blessures gaat meer dan voorspoedig, alleen de enkel is onzeker. Ook hier is Erik verbazingwekkend kalm onder. Hij hoopt dat komende week in het ziekenhuis botaangroei zichtbaar is op de CT scan, maar als dat niet zo is, pakken we het vandaar weer verder op. Dinsdag 5 juli staat een ziekenhuis ochtend op het programma, waar hij weer een volledige checkup zal krijgen. Afhankelijk van de staat van IMG-20160626-WA0021de enkel, zullen de pennen er uit mogen en zal het gips er misschien af blijven.

Het verwijderen van de pennen zou een nieuwe mijlpaal zijn, de vorige keer was er nog te weinig herstel. We zijn nu drie weken verder, alle andere breuken zijn voor het grootste deel genezen en Erik heeft zich goed aan de instructies van de artsen gehouden door het geheel niet te belaste. Zelf kunnen we er niet meer aan doen behalve ervoor zorgen dat Erik fit is en blijft.

Naast de rolstoel en krukken heeft Erik inmiddels een scootmobiel waarmee hij een stuk van zijn mobiliteit heeft teruggekregen. Het liefst zou hij er meteen mee naar zijn werk rijden, maar de realiteit van dit moment leert dat dit nog te hoog gegrepen is. In de huiselijke omgeving is inmiddels alles zo ingericht dat Erik goed uit de voeten kan. Zodra hij buiten de deur gaat moet hij het doen met gewone stoelen, trappen, stoepjes en alle dingen waar je normaal niet over nadenkt. Met een beetje geduld lukt alles, maar het kost enorm veel energie.

Erik werkt hierbij nauw samen met zijn fysiotherapeut, samen proberen ze het onderste uit de kan te halen zonder de boel te forceren. Zo nu en dan wordt er aan de rem getrokken, alles is een wedstrijd, maar je moet wel de streep halen om te kunnen winnen.

 

Twee weken verder, weer thuis in Volendam

IMG-20160529-WA0006We zijn twee weken verder, Erik heeft afgelopen donderdag het Radboud ziekenhuis verlaten. Samen met thuiszorg, huisarts, fysiotherapeut en ons eigen clubje mensen zijn we hard aan het werk gegaan om het Erik zo comfortabel mogelijk te maken. Erik zelf doet er ondertussen ook alles aan om zo goed mogelijk te herstellen. Het eten gaat steeds beter en daarmee is de spijsvertering ook weer op gang gekomen. Erik kan inmiddels zonder hulp gaan zitten in bed en met wat ondersteuning korte stukjes schuifelen door het huis, met wat hulp kan hij zelfs naar het toilet. Erik gaat iedere dag even op de bank zitten en is vandaag (zondag) zelfs in de rolstoel even naar buiten geweest en heeft 10 minuutjes in de zon gezeten. Begin van de avond was hierdoor de accu wel meer dan leeg en kreeg Erik het signaal dat het even rustiger aan moest.

Naar buiten was bijzonder goed bevallen en zeker voor herhaling vatbaar, maar alleen als het mooi weer is wist Erik al te melden. Deze week even geen onderzoeken of foto’s, wel mogen de krammen dinsdag uit zijn rug, hier kijkt Erik al een paar dagen naar uit. We zijn benieuwd hoe we er volgende week om deze tijd voor staan.

 

Erik vandaag naar huis!

15AJ2-9164Ruim een week na de operatie aan zijn rug is Erik voldoende herstelt om naar Volendam te komen, vandaag zal hij per ambulance van Nijmegen naar Volendam verplaatst worden waar inmiddels alle faciliteiten zijn gerealiseerd om Erik zo goed mogelijk te kunnen verzorgen. Samen met het gezin, vrienden, familie en thuiszorg gaan we ervoor zorgen dat hij snel zijn draai vindt thuis zodat we verder kunnen bouwen aan het herstel zoals de afgelopen dagen al zo goed ging.

Gisteren zijn er opnieuw foto’s van Erik’s enkel gemaakt en is de spalk vervangen door gips, de komende zes weken is het de bedoeling dat het gips er om blijft. Volgende week mag hij voor een eerst naar het AMC, waar de verdere controles en behandelingen zullen worden uitgevoerd. Dit betekent dat we afscheid nemen van het geweldige team van mensen in het Radboud UMC in Nijmegen, wat hebben deze mensen goed voor onze Erik gezorgd.

De komende zes weken zal Erik in het gips zitten met zijn enkel zoals het nu is, daarna zullen er in het AMC pennen verwijderd worden waarna er opnieuw 6 weken gips volgt. Als dit voorbij is, zal de enkel waarschijnlijk nog een keer in het gips gezet worden, maar dan wordt het loopgips en zal de enkel voorzichtig belast mogen gaan worden. De komende 12 weken mag dat nog in het geheel niet. De eerste paar weken zal het nog heel erg behelpen zijn, de rug en gebroken arm zorgen ervoor dat hij nu maar moeizaam kan bewegen. Als eenmaal het gips van de arm is, kan hij in ieder geval een stuk vrijer bewegen, ook de rug zal elke dag een beetje beter worden.

Erik zou het geweldig vinden als hij op zijn verjaardag in juli weer een helemaal gewoon kan zitten en heeft zich tot doel gesteld naar de British Superbikes in Assen te gaan in oktober. Het klinkt allemaal heel ver weg, maar we weten zeker dat dit gaat lukken!

 

Erik Günther beëindigt actieve carrière als coureur.

erik_en_ben_background_32Anderhalve week na de crash van Erik, zijn we bijzonder blij met de vooruitgang die hij boekt. De komende weken hoeft er niet geopereerd te worden en kan Erik gaan herstellen van de crash en de uitgevoerde operaties.

Sinds dinsdag is hij geheel los van alle apparatuur en is er een ontslagdatum gepland. Voor zover nu bekend zal Erik donderdag per ambulance naar huis gebracht worden. Waar inmiddels de voorbereidingen in volle gang zijn.

Erik heeft vandaag uitgebreid met een van de behandelende artsen gesproken. Hierbij zijn alle fracturen en overige blessures doorgenomen. De afgelopen dagen heeft hij van ons, het verplegend personeel en zichzelf een aardig beeld van zijn situatie gekregen. Hij wilde echter graag uit eerste hand weten wat er gedaan is en wat de prognoses zijn voor de nabije en verre toekomst. In een open gesprek is alles besproken en duidelijk geworden dat er geen 100% herstel mogelijk is dit kwam hard aan bij Erik.

Voor ons betekent dit het einde van Erik zijn carrière als actief coureur. De gebroken wervel in zijn rug en de blijvende schade aan zijn enkel hebben ons doen besluiten dat het niet verantwoord is om door te gaan. Sinds 2010 heeft Erik met zijn eigen Kiki Racing Team vol overtuiging en met heel veel inzet competitie gereden bij de SOBW, SBO, OW-cup, ZAC en het ONK. Erik heeft diverse malen het podium mogen beklimmen in de verschillende disciplines en was vast van plan om samen met Jarno een mooie carrière op te bouwen in de zijspanracerij waar we dit seizoen ons debuut hebben gemaakt. Dit jaar konden we beschikken over het materiaal van de Dutch Sidecar Racing Association en daarna wilden we graag internationaal verder, Erik had de ambitie om op termijn samen met Jarno op WK niveau te gaan racen. Door de crash op het Paalgraven circuit komt een acuut einde aan deze ambities.

Erik heeft het komende jaar een nieuwe uitdaging en dat is hijzelf, de meeste blessures zullen compleet herstellen, het plaatje in zijn rug en de titanium pen in zijn been zijn blijvend. Het grootste probleem is de enkel, dit complexe gewricht is zwaar beschadigd geraakt en zal niet volledig kunnen herstellen. Onze uitdaging is om hier het best mogelijke resultaat uit te halen, hoe dichter we bij de 100% komen hoe beter het is.

Het stoppen als coureur betekent niet dat het Kiki Racing Team zal ophouden te bestaan. Erik en ik willen heel graag op de een of andere manier actief blijven in de motorsport, samen zullen we gaan uitzoeken in welke competitie dat zal zijn en in welke vorm.

Voor nu willen we graag iedereen bedanken die ons de afgelopen jaren heeft gesteund in de vorm van sponsoring, coaching, sleutelen, materiaal en onderdak. Met name WK Scootercentre uit Deventer, Spot ICT oplossingen uit Purmerend, Molenaar en Zwarthoed adviseurs uit Volendam en Damen Leathers uit Breda. Deze bedrijven hebben vanaf het eerste uur geholpen om ons team te runnen. Daarnaast speciale dank voor Lambrecht Bak en Peter Verschoor voor de technische ondersteuning in onze SOBW periode en niet te vergeten de D.S.R.A. voor de kans die we dit seizoen hebben gekregen.

Het racen heeft ons gezin de afgelopen 7 jaar heel veel energie gekost, hoogtepunten en dieptepunten volgden elkaar op, toch zijn we altijd blijven geloven in onszelf en heeft het ons gemaakt tot wat we zijn. Naast de bovengenoemde bedrijven en personen willen we ook graag zijn moeder Astrid en zijn zus Sanne bedanken voor alles wat ze gedaan hebben en ook voor wat ze hebben moeten laten om ons, onze droom te laten leven.

Het was een geweldige ervaring.

Erik en Ben Günther

 

 

Code rood, de kwalificatie wordt stilgelegd en dan begint het pas….

IMG-20160522-WA0000Als de combinaties een voor een binnenkomen, is het helder dat het onze mannen zijn die een probleem hebben en Erik in het bijzonder. Als ik de chirurg in het ziekenhuis aan de telefoon heb vóór Erik met spoed onder het mes gaat wordt langzaam duidelijk dat het foute boel is.

Zondag en woensdag ondergaat Erik operaties aan zijn enkel, been en rug. Vooral het laatste is in mijn ogen enorm spannend. Iedereen, inclusief ikzelf doet zijn/haar stinkend best om het te relativeren. Als de rug het spannendst was, hadden ze die wel als eerste gedaan en meer van dit soort teksten moeten de spanning wegnemen.

Om 13.00 duw ik Erik tot aan de operatiekamer, het laatste wat hij tegen mij zegt: ”Het komt allemaal goed, hou je taai.” Dat hadden mijn woorden naar hem moeten zijn, blijkbaar kent hij me te goed en ziet hij dat ik me zorgen maak. De rest van de middag is zwaar, de operatie zou tussen de 45 minuten en 2 uur duren, om 17.30 is er nog niets bekend. Eindelijk komt het verlossende woord rond 17.45, Erik komt terug naar zaal.

Zodra hij binnen wordt gereden, moet er van alles en nog wat worden aangesloten, ik sta op een meter afstand toe te kijken en betrap me er op dat mijn ogen maar op één plaats zijn gericht, Erik zijn voeten. Gaat er iets bewegen of niet, ik durf Erik niets te vragen maar zie dan tot mijn grote opluchting dat hij zijn rechterbeen een beetje optrekt. Ik leg mijn hand op zijn knie en ik zie dat hij reageert pffffffff wat een opluchting.

Vanaf hier moeten we verder, In de eerste dagen gaat het behoorlijk heen en weer, dan weer gaat het heel lekker dan weer is het een stuk minder. Het niet binnenhouden van het eten is de grootste zorg op dit moment. Zolang hij niets binnenhoudt moet de medicatie via het infuus en krijgt hij niet voldoende voedsel binnen om aan te sterken. Als zaterdagavond de stoelgang een handje wordt geholpen knapt Erik meteen op. Het lijkt of er een schakelaar is omgezet. Hoewel Erik de ingreep heel vervelend vond, was het wel precies het duwtje wat nodig was.

Vandaag is Erik verder gegaan waar hij gisteren gestopt is, hij gaat voor het eerst staan en voor de tweede keer in een stoel. In de ochtend ben ik daar niet bij, maar als hij in de avond nog een keer in de stoel wil gaan zitten wordt duidelijk hoeveel energie dit kost. Zijn zus Sanne schreef het al op haar Facebook pagina, de dingen die vorige week nog vanzelfsprekend waren , zijn nu doelen geworden. Het doet me pijn om hem zo te zien vechten om tien minuten te kunnen zitten, maar het maakt me ook enorm trots. Wat een vechtjas is het toch, ik wist dat al lang en ben blij dat daar niets van verdwenen is. Als hij terug zijn bed in gaat, vraagt hij of ik wil helpen. Hij zegt veel vertrouwen te hebben in de verpleging, maar nog meer in mij. Samen met een van de verpleegkundigen help ik hem weer in zijn bed waarna ik richting huis vertrek.

We zijn nu een week na code rood, zou mooi zijn als we de komende week groen licht krijgen voor transfer naar Volendam.

 

Vandaag ging het niet vanzelf

handshakeNa de operatie van gisteren was het vandaag een minder makkelijke dag. Het begon eigenlijk al in de nacht, Erik wilde graag op zijn zij liggen en werd daar rond 4 uur mee geholpen, toen hij een tijdje zo had gelegen begon het pijn te doen en wilde hij weer terug. Hij kon echter het alarmbelletje niet meer vinden, waardoor hij moest roepen om hulp. Dit en het heen en weer draaien kostte voor het mooie eigenlijk te veel energie.

Overdag had Erik moeite met het binnenhouden van eten en drinken, eigenlijk gooide hij alles eruit wat er in ging. Om ervoor te zorgen dat hij genoeg medicatie binnenkrijgt werd dat via zijn infuus toegediend. Aan het einde van de dag mocht de drain uit zijn rug, dat was een hele opluchting. Het verwijderen van de drain zorgde echter weer voor een flinke bloeding, waardoor de crashcar moest worden ingeschakeld. Het zag er erger uit dan dat het was, met wat ijspacks kon het bloeden gestopt worden en hoefde er geen nieuwe drain aangesloten te worden. De arts zei dat dit vaker voorkwam bij mensen met sterke rugspieren. Om zeker te zijn dat er niet teveel bloed verloren is, werden aansluitend de bloedwaardes gecontroleerd om eventueel een zakje bij te geven.

Ondanks dat mag was er ook wel een lichtpuntje, Erik heeft vandaag voor het eerst wat oefeningen gedaan met de fysiotherapeut. Hij kan zijn been al strekken en weer tot 80 graden buigen, dat was meer dan er verwacht werd. Het doel is om binnen twee dagen even zijn bed uit te kunnen, daar kijkt Erik enorm naar uit. Hij hoopte snel weer zelf naar de wc te kunnen.

Voor wat het verblijf in Nijmegen betreft, is het zeker dat hij tot en met maandag daar blijft, er zullen dan foto’s gemaakt worden waarna de verdere mogelijkheden besproken zullen worden. Erik is inmiddels wel verhuist naar een andere kamer, hij ligt nu op 737 kamer 5, een eenpersoonskamer.

Morgen kijken we weer verder en hopen dat het dan wat beter gaat met het binnenhouden van eten en drinken.

 

Rugoperatie succesvol afgerond

IMG-20160518-WA0009Afgelopen middag is Erik in het Radboud UMC opnieuw onder het mes gegaan. Dit keer was zijn ruggenwervel aan de beurt om 13.00 is hij de OK in gegaan, richting 17.45 was hij weer terug op zaal, opnieuw een pittige ingreep, waar hij ook weer heel wat bloed verloren heeft. Wat belangrijker is, is het resultaat van de ingreep, en dat is positief. De ruggenwervels zijn succesvol gefixeerd, waardoor er nu sprake is van een stabiele situatie. Zodra hij weer wat is aangesterkt kunnen we aan overplaatsing naar Noord-Holland gaan denken.

Nog maar net terug op zaal had Erik alweer praatjes, aanmerkingen op de verpleegkundigen van de verkoeverkamer, die hadden er totaal geen verstand van, je komt daar om uitte slapen en in plaats daarvan zaten ze de hele tijd maar aan hem te trekken en lieten hem geen moment met rust, zelfs niet toen hij het vroeg. Ongetwijfeld was dat ook het doel van die mensen, maar Erik dacht daar compleet anders over.

Na een Danoontje en een blikje cola heeft hij zijn vriendin, oma en zus gebeld, daarna was de koek echt op en ging hij over op sluimerstand. Af en toe wakker en twee tellen later weer weg eindelijk wat meer rust in zijn lijf.